Dokumentarni film
Reditelj i scenarist : Zoran Pavljašević
Producenti : Zoran Pavljašević/Ajas Alispahić
Koproducent : Boris Balta
Asistenti produkcije : Jakub Halilović/Damir Pirić
Saradnik na scenariju : Barbara Pavljašević
Direktor fotografije : Ajas Alispahić
Snimatelji : Amar Mehmedinović/Emir Hukić/Edin Suljendić/Ajdin Aldobrašić
Dron : Danijel Marković
Montaža : Zoran Pavljašević
Tonska obrada : Nermin Brković
Kolor kreacija : Jakub Halilović
Grafički dizajn : Damir Pirić
Produkcija i realizacija dokumentarnih filmova sa kulturološkom, a dodaću i muzičkom porukom na prostorima nekadašnje Jugoslavije poslednjih godina dobijaju na brojnosti, kvantitetu i intersovanju. Dokaz za to je i postojanje sve većeg broja festivala, gde se radovi iz pomenute oblasti i tematike mogu pogledati, akteri i realizatori predstaviti, a postavljene teme dodatno analizirati i poprimiti jedan novi, drugačiji oblik i drugačiju formu definisanosti.
Krajem oktobra meseca 2025-e, režiser i scenarista Zoran Pavljašević je u svojoj Tuzli premijerno predstavio, emitovao i promovisao izuzetno zanimljiv dokumentarni rad, posvećen Faruku Ibrišimoviću, koji je najviše tokom 80-tih godina muzički delovao, stvarao, kreirao kompozicije, umetnički participirao u svom gradu, takođe boravio i u drugim sredinama, nekoliko godina družeći se u Beogradu i sa članovima sastava Igra Staklenih Perli.
Ibrišimovićeva životna sudbina, kao i njegov životni put nisu bili posuti ružama, nažalost, od svoje treće godine bolovao je od dečije paralize, što je umnogome odredilo njegovu ličnost, emocije i put kojim je krenuo. Za njega se u gradskoj sredini znalo da se bavio muzikom, ali zapravo malo, ili gotovo ništa od njegovih komponovanih radova nije ostalo trajnije zabeleženo tokom pomenutog vremenskog perioda. Puno godina kasnije, pronalaze se njegovi snimci, koje je ostavio, i kojih ima dovoljno za objavljivanje jednog albuma, možda čak i više od jednog i koji kao zaokružena celina otkrivaju njegova muzička intersovanja, potencijale, stavove, sviračku osobenost i lirsku emotivnost, koja je bivala na granicama nekakvog njegovog „verbalnog nihilizma“, koji je primetan kroz radove koje je ostavio. U realizaciji pesama pomagala mu je gospođa Jasmila Štumf Mulalić, s kojom je tokom godina Faruk ostvario iskrenu komunikaciju kako ljudsku, tako i muzičku, kao i neraskidivo prijateljstvo. Pored gospođe Jasmile u filmu se pojavljuju njegove kolege i prijatelji, kao i brat Hajrudin Dine Ibrašimović, koji nije dočekao premijeru filma, nažalost napustivši takođe ovaj svet.
Posthumna biografija i prikaz puta, kao i životnih razmišljanja Faruka Ibrišimovića, na emotivan i psihološki realističan ali precizno utemeljen način postavio je režiser i scenarista Zoran Pavljašević, koji sve vreme preciznom „dirigentskom rukom“ uvlači gledaoca u jedno ranije vreme, kao i ličnost glavnog aktera.
Ibrišimović je kako muzički, tako i tekstualno bio vrlo unikatna i autohtona pojava na ovdašnjim prostorima, na jedan vrlo neobičan , ali orginalan način svirao je gitaru, aranžirao svoje pesme, kao i pisao tekstove koji su imali posebnu poruku „upućenu“ neuzvraćenoj ljubavi koju sredina, priroda, kosmos, ljudi oko njega pružaju odnosno ne pružaju prema njemu i njegovoj životnoj realnosti, odnosno nemaju je generalno, u logičnoj i očekivanoj meri.
„Rane moje ljute“ je po prikazivanju postigao veliki uspeh kod publike, pokazujući možda ne iz prvog plana, ali iz nekog drugog ili trećeg, kako pokraj nas prolaze ljudi, ličnosti i događaji, koji imaju puno toga da kažu, a da zapravo o njima malo ili nimalo znamo, ili se ne trudimo dovoljno da njihove karaktere upoznamo. Pavljašević na iskusan i ubedljiv način koristi i „isečke“ iz prošlih dana, Farukove komentare, obraćanja i jedan intervju, povezujući prošlost i sadašnjost, najavljujući da i budućnost može biti u određenoj meri putokaz, kako se neke stvari iz pređašnjih vremena mogu pojasniti ili popraviti.
facebook.com/zoran.pavljasevic
dec 8 2025
ZORAN PAVLJAŠEVIĆ – „Rane moje ljute“
Dokumentarni film
Reditelj i scenarist : Zoran Pavljašević
Producenti : Zoran Pavljašević/Ajas Alispahić
Koproducent : Boris Balta
Asistenti produkcije : Jakub Halilović/Damir Pirić
Saradnik na scenariju : Barbara Pavljašević
Direktor fotografije : Ajas Alispahić
Snimatelji : Amar Mehmedinović/Emir Hukić/Edin Suljendić/Ajdin Aldobrašić
Dron : Danijel Marković
Montaža : Zoran Pavljašević
Tonska obrada : Nermin Brković
Kolor kreacija : Jakub Halilović
Grafički dizajn : Damir Pirić
Produkcija i realizacija dokumentarnih filmova sa kulturološkom, a dodaću i muzičkom porukom na prostorima nekadašnje Jugoslavije poslednjih godina dobijaju na brojnosti, kvantitetu i intersovanju. Dokaz za to je i postojanje sve većeg broja festivala, gde se radovi iz pomenute oblasti i tematike mogu pogledati, akteri i realizatori predstaviti, a postavljene teme dodatno analizirati i poprimiti jedan novi, drugačiji oblik i drugačiju formu definisanosti.
Krajem oktobra meseca 2025-e, režiser i scenarista Zoran Pavljašević je u svojoj Tuzli premijerno predstavio, emitovao i promovisao izuzetno zanimljiv dokumentarni rad, posvećen Faruku Ibrišimoviću, koji je najviše tokom 80-tih godina muzički delovao, stvarao, kreirao kompozicije, umetnički participirao u svom gradu, takođe boravio i u drugim sredinama, nekoliko godina družeći se u Beogradu i sa članovima sastava Igra Staklenih Perli.
Ibrišimovićeva životna sudbina, kao i njegov životni put nisu bili posuti ružama, nažalost, od svoje treće godine bolovao je od dečije paralize, što je umnogome odredilo njegovu ličnost, emocije i put kojim je krenuo. Za njega se u gradskoj sredini znalo da se bavio muzikom, ali zapravo malo, ili gotovo ništa od njegovih komponovanih radova nije ostalo trajnije zabeleženo tokom pomenutog vremenskog perioda. Puno godina kasnije, pronalaze se njegovi snimci, koje je ostavio, i kojih ima dovoljno za objavljivanje jednog albuma, možda čak i više od jednog i koji kao zaokružena celina otkrivaju njegova muzička intersovanja, potencijale, stavove, sviračku osobenost i lirsku emotivnost, koja je bivala na granicama nekakvog njegovog „verbalnog nihilizma“, koji je primetan kroz radove koje je ostavio. U realizaciji pesama pomagala mu je gospođa Jasmila Štumf Mulalić, s kojom je tokom godina Faruk ostvario iskrenu komunikaciju kako ljudsku, tako i muzičku, kao i neraskidivo prijateljstvo. Pored gospođe Jasmile u filmu se pojavljuju njegove kolege i prijatelji, kao i brat Hajrudin Dine Ibrašimović, koji nije dočekao premijeru filma, nažalost napustivši takođe ovaj svet.
Posthumna biografija i prikaz puta, kao i životnih razmišljanja Faruka Ibrišimovića, na emotivan i psihološki realističan ali precizno utemeljen način postavio je režiser i scenarista Zoran Pavljašević, koji sve vreme preciznom „dirigentskom rukom“ uvlači gledaoca u jedno ranije vreme, kao i ličnost glavnog aktera.
Ibrišimović je kako muzički, tako i tekstualno bio vrlo unikatna i autohtona pojava na ovdašnjim prostorima, na jedan vrlo neobičan , ali orginalan način svirao je gitaru, aranžirao svoje pesme, kao i pisao tekstove koji su imali posebnu poruku „upućenu“ neuzvraćenoj ljubavi koju sredina, priroda, kosmos, ljudi oko njega pružaju odnosno ne pružaju prema njemu i njegovoj životnoj realnosti, odnosno nemaju je generalno, u logičnoj i očekivanoj meri.
„Rane moje ljute“ je po prikazivanju postigao veliki uspeh kod publike, pokazujući možda ne iz prvog plana, ali iz nekog drugog ili trećeg, kako pokraj nas prolaze ljudi, ličnosti i događaji, koji imaju puno toga da kažu, a da zapravo o njima malo ili nimalo znamo, ili se ne trudimo dovoljno da njihove karaktere upoznamo. Pavljašević na iskusan i ubedljiv način koristi i „isečke“ iz prošlih dana, Farukove komentare, obraćanja i jedan intervju, povezujući prošlost i sadašnjost, najavljujući da i budućnost može biti u određenoj meri putokaz, kako se neke stvari iz pređašnjih vremena mogu pojasniti ili popraviti.
facebook.com/zoran.pavljasevic
Objavio Branimir Lokner • EX Yu, Recenzije • • Tags: Branimir Lokner, Faruk Ibrišimović, Rane moje ljute, Time Machine Music, Tuzla, Zoran Pavljašević